Switch 2'ye Özel Zelda: Ocarina of Time Remake'i Göz Kamaştırıyor

Tamamen yenilendi ve yeniden deneyimlemek mutlak bir keyif.

Ocarina of Time'ı bitirdiğim yıl 1998'di. Her şeyin ne kadar inanılmaz olduğunu, sadece oynamanın değil, görünüşünün de ne kadar etkileyici olduğunu hatırlıyorum. O zamanlar N64 oyunları o kadar çarpıcı geliyordu ki, N64'ü satın aldığım ilk Nintendo ev konsolu yapmak için koşa koşa gitmiştim.

O günler geride kaldı ve N64 oyunları artık gözüme oldukça kaba görünüyor. Ancak Switch 2'ye özel, 60 dolarlık Ocarina of Time remake'i ile Nintendo o büyünün bir kısmını geri getiriyor; hayatımda bir oyunu tekrar oynarken hiç bu kadar eğlenmemiştim.

Birkaç hafta önce Ocarina'nın yeni versiyonunu yaklaşık bir saatliğine ilk denediğimde, orijinal oyunu oynadığıma dair eski anılarımın yerini alıyormuş gibi hissettirdi. Bir haftadan uzun süredir evde oynadıktan sonra, remake'in orijinalin anılarını tamamen sildiğini doğrulayabilirim. Switch Online N64 uygulaması üzerinden N64 versiyonuna birkaç kez geri döndüm, ancak remake ile karşılaştırıldığında o kadar minimal ve hantal hissettiriyor ki artık geri dönemiyorum.

Ama aynı zamanda beni doğrudan 1998'deki hissiyata geri götürdü. Tıpkı oyunun kendisinde olduğu gibi, geçmişi yeniden deneyimlemek için zamanda geriye götürüldüm ve bu deneyim hiç olmadığı kadar iyi. Ocarina'nın yeniden yayınlanma yolunda daha önce de bulundum, 2011'de 3DS versiyonu çıktığında, ancak Switch 2 versiyonu çok daha etkileyici. Yeni bir oyun değil, ama zaman zaman neredeyse yeni bir oyunmuş gibi hissettiriyor.

Ocarina of Time'daki her şey yeniden yaratılmış. Eski bir gösterinin tüm parçalarını hafızadan yapan bir set yapımcısı gibi, Ocarina'nın tamamen yeniden yapılmış grafiklerle eski bir oyun olması hayret verici. Her dönemeçte benzer şekilde muhteşem açık manzaralar sunarak, görsel ihtişamda Breath of the Wild ve Tears of the Kingdom'ı geride bırakıyor.

Ocarina of Time, Breath of the Wild'a ilham verdiği gibi, şimdi Breath of the Wild Ocarina'yı yeniden şekillendiriyor, en azından görsel olarak. Ocarina'daki kapsam, hikaye ve zorluklar neredeyse aynı kalarak, epik ölçek hissine rağmen daha samimi bir deneyim yaratıyor. Eğer daha önce hiç oynamadıysanız, Breath of the Wild ve Tears of the Kingdom'daki devasa Hyrule'un bir tema parkı versiyonu olarak düşünün.

Ancak daha sınırlı ölçeğini şimdi daha da çok takdir ediyorum. Breath of the Wild ve Tears of the Kingdom'da kayboldum ve bu her zaman iyi anlamda değildi. Dürüst olmak gerekirse, zaman zaman bu oyunların bazı kısımları tekrara düşmeye başladı. Ocarina of Time'ın hikayesi daha doğrudan anlatılıyor, net bir şekilde belirlenmiş hedefler ve daha hızlı bir tempo sunuyor. Yeni Zelda oyunlarının sanal alan benzeri açık dünyaları ile eskilerin karmaşık, bulmaca odaklı hikaye anlatımının gerçek bir birleşimi gibi hissettiriyor.

Bu yeni Ocarina'yı sadece güncellenmiş grafikler, yeniden düzenlenmiş sesler ve zamanla benimsediğim yeni seslendirmeler getirseydi bile severdim. Ancak kontrol şeması, oyunu oynamayı çok daha sezgisel hale getiriyor. Eski Ocarina'da zıplama tuşu yoktu: Link sadece otomatik zıplardı! Burada istediğiniz yere zıplayabiliyorsunuz. Eski oyunda görüş açınızı kontrol etmek için ikinci bir analog kol yoktu: İleriye bakmak veya nesnelere ve düşmanlara odaklanmayı yeniden merkezlemek için 'Z-hedefleme'ye dayanıyordu. Şimdi, etrafa bakınabiliyor ve bir tetik tuşuyla Z-hedeflemesi yapabiliyorsunuz, modern Zelda oyuncularının muhtemelen kanıksadığı bir şey.

Bazı alanlar artık farklı: Oyunun başlarında Kokiri Ormanı'nda ilk kılıcı bulma şekliniz farklı. Diyaloglar da değişti. Bu, fark edilmesi zorlaşan birçok küçük değişikliğin sadece görünen kısmı. Bir noktada, yeni 2026 versiyonuna dair deneyimim, 1998 versiyonunun tüm eski, bulanık anılarımı devraldı ve üzerine yazdı. Artık, o zamanlar bana hissettirdiği gibi, bir kez daha o oyun.

Belki yaşlandığımdandır ya da bazılarının yaptığı gibi Ocarina of Time gibi oyunları her yıl tekrar tekrar oynamadığımdandır, ama bu oyunda olanların çoğunu unuttuğumu fark ettim. Yine de, oynama fırsatı bulduğum her geceyi dört gözle bekliyorum. O kadar iyi.

Bunun olacağını düşünmemiştim, RPG'ler ve Zelda oyunları yıllar içinde bu kadar ilerlerken değil. Ocarina of Time'ın yapısının ve gizeminin hala mükemmel bir tempoda ilerlediğini hissettirmesi, onun ne kadar değerli olduğunun bir kanıtı. Tonlarca yan görev var, ancak ana hikaye akışı güçlü ve sürekli. Olacağını bildiğim şeyler söz konusu olduğunda bile, birden fazla kez hayranlık duydum. Zaman yolculuğu, ki umarım daha önce hiç oynamamış olanlar için fazla bir şey açıklamıyordur, adı üstünde Ocarina of Time, hala harika hissettiriyor.

Nintendo'nun geçtiğimiz yıl kadar sürede tüm kaynaklarını klasik oyunları güncellemeye harcamasına şüpheyle yaklaşıyordum; bu trend Starfox ile başladı, Switch Sports Resort ile devam etti ve burada geri döndü. Switch 2 için yeniden yapımlar değil, yeni oyunlar istiyordum. Ancak itiraf etmeliyim ki Nintendo bu yeniden yapımları uzman bir özenle gerçekleştirdi. Ve Ocarina of Time örneğinde, bu çaba gerçekten orijinalini aşıyor gibi hissettiriyor. Star Fox'u yeniden sevmeye başlasam da, bu Ocarina remake'i gibi asla yeni bir oyunmuş gibi hissettirmedi.

Gerçekten yeni bir oyun mu? Hayır. Ama Breath of the Wild ve Tears of the Kingdom'ın bile önüne geçerek, yeniden en özgün Zelda oyunu gibi hissettiriyor. Ve grafik yenilemesiyle, şimdi bu oyunlara yeni bir şekilde akraba gibi hissettiriyor, bir tür üçleme (ama tam olarak değil). Kendimi bir kez daha, tüm karakterlerin ne kadar absürt ve sevimli olduğunu takdir ederken buluyorum. Zelda oyunlarının çok saçma bir mizah anlayışı var ve Ocarina'nın bunu Breath ve Tears'tan daha fazla yaptığını düşünüyorum. Hyrule'daki her yan karakteri sadece yeni yüzlerini görmek için bulmak bana büyük keyif verdi.

Ve Ocarina of Time'daki zindanlar o kadar iyi ki. Zelda oyunlarının burada bulunan türden karmaşık, bulmaca dolu zindanlara geri dönmesini istiyorum.

Yeni Ocarina'yı bu kadar çok sevmeme o kadar şaşırdım ki, Nintendo'nun diğer eski oyunlar üzerinde nasıl bir sihir yapabileceğini merak ediyorum. Bunu Mario 64 veya Pilotwings için yapın.

The Legend of Zelda: Majora's Mask, N64 için 'diğer' Zelda oyunu ve konsept olarak daha da zekice tasarlanmış. Ocarina'nın Hyrule'unun yeni grafiklerle tamamen yeniden inşa edildiği düşünülürse, Switch 2 için yeniden yapmak artık 'yapılır mı' değil, 'ne zaman yapılır' meselesi gibi görünüyor. Nintendo, Ocarina ve Majora'yı 3DS'e getirmişti ve döngü burada tekrar edebilir. Buna tamamen varım.

Tüm bunlar, henüz var olmayan gelecekteki bir Zelda için büyük bir test çalışması olabilir mi? Kesinlikle öyle hissettiriyor, ama ne zaman? Metroid Prime'ın yeniden düzenlenmiş versiyonu, Metroid Prime 4'ün çıkışına zemin hazırladı. Savaş odaklı Hyrule Warriors: Age of Imprisonment'ın ötesinde, bu, Switch 2'nin donanımı düşünülerek yapılmış ilk Zelda oyunu ve göz alıcı görselleri bunu gösteriyor. Switch 2'deki şimdiye kadarki en iyi görünen oyun ve elbette yeni bir Zelda oyununun nasıl hissettirebileceğini merak etmeme neden oluyor. Hatta yeni bir Mario'yu.

Ocarina of Time'ın bu yeniden inşası, adeta kasıla kasıla yürüyor, lüks içinde, muhteşem bir stille dolu, tam bir orkestrayla çalınan bir senfoni gibi. Ve bir şekilde, tüm bunları harika bir remake'in hizmetine sunmak aşırı gelmiyor. Oynarken inanılmaz keyif alıyorum, ama aynı zamanda bunun yeni nesil Nintendo Switch 2 oyunları için nelerin kapısını açacağını da görmek istiyorum.

Ama daha önce hiç Zelda oyunu oynamadıysanız ve bir Switch 2'niz varsa, sizi kıskanıyorum: Yeni Ocarina of Time, başlamak için inanılmaz bir yer.