Call of Duty Modern Warfare 4 İncelemesi: Doğru Yönde Bir Dalış

Modern Warfare 4, Infinity Ward'ın önceki projesine kıyasla daha derli toplu bir oyun ve Black Ops 7'den çok daha iyi bir seviyede.

Call of Duty serisinin bu yıl bir galibiyete ihtiyacı vardı. Geçen yılki Black Ops 7, saçma zombi boss'ları ve açık dünya Warzone içeren, sürekli çevrimiçi olmayı gerektiren bir hikaye moduyla adeta kötü kararların bir panayırıydı. Daha da kötüsü, birçok kişinin oyunu satın almasının tek nedeni olan çok oyunculu mod tamamen unutulabilirdi. Geliştirici Treyarch, iki yıl üst üste Call of Duty oyunu çıkarmakla görevlendirilmişti ve bu yoğun tempo, felakete davetiye çıkardı.

Öte yandan bu durum, Modern Warfare geliştiricisi Infinity Ward'a kendi serisinin dördüncü ve son oyununu hazırlamak için bolca zaman tanıdı. Neyse ki stüdyo, bu ek süreyi kendi avantajına kullandı. Modern Warfare 4, Call of Duty'yi 2009'da sona eren orijinal üçlemenin en yüksek zirvelerine geri döndürmemiş olabilir, ancak son yıllarda giderek özensizleşen bir seri için doğru yönde atılmış bir adım.

Oyuncular, tek oyunculu hikaye modunda bolca sinematik aksiyon bulacak ve çok oyunculu modun temposu bir miktar yavaşlamış; bu bence oyunun büyük ölçüde fayda sağladığı bir nokta.

Daha da önemlisi, Modern Warfare Zombies tamamen kaldırılarak yerine, erişilebilir bir oyuncuya karşı oyuncuya karşı yapay zeka çıkarma nişancı deneyimi olan DMZ getirilmiş. Bu deneysel hamle, seri için bir can simidi gibi hissettiriyor ve DMZ, oyunun en dikkat çekici modu olarak öne çıkıyor.

Modern Warfare 4, Infinity Ward'ın açık dünya hikaye bölümleri gibi en kötü dürtülerinden bazılarından hala muzdarip olsa da, bu yine de daha iyi modern Call of Duty oyunlarından biri. Eğer bu formül size hitap ediyorsa, MW4 bunu oldukça iyi bir şekilde uyguluyor.

Aynı zamanda, çözülmesi gereken karmaşık bir hikayesi var (ve bu, konunun takip edilmesi zor olduğu için değil). Oyuncular, serinin uzun süredir başkahramanı olan Yüzbaşı John Price ile ekibi vatanı için savaşan Güney Koreli asker Park Hyun-Jun adlı yeni bir karakterin bakış açıları arasında gidip geliyor. Rus ve Kuzey Koreli aşırı milliyetçilerin oluşturduğu birleşik bir koalisyona karşı, onların diğer bölgelere doğru ilerleyişine karşı bir savaş veriliyor.

Rus kötü karakterler, her Modern Warfare oyununun baş düşmanı oldu ve Güney Kore'nin bir Call of Duty oyununda olumlu bir şekilde temsil edilmesini görmek gerçekten harika. Ancak propaganda oldukça yoğun işlenmiş; Rusya ve Kuzey Kore sömürgeci güçler olarak gösterilirken, Batı dünyasının askerleri her cephede bir kalkan olarak sunuluyor.

Amerikalılar emperyalizme karşı savaşın öncülüğünü yapıyor; Hürmüz Boğazı'nı unutun ve bu tartışmasız kötü adamları vurun. Tüm olay örgüsü, bir şekilde daha da incelikten yoksun bir Red Dawn senaryosuna dayanıyor ve aşırı militarist politikalar bu sefer gerçekten mide bulandırıcı. Price'ın ahlaki olarak gri bir karakter olarak çerçevelendiği doğru; hedeflerine ulaşmak için bir kartelle çalışıyor ve eski müttefikleriyle karşı karşıya geldiği sıkıcı bir melodram var. Ancak sonunda, küresel çatışmayı önleyen türden bir Call of Duty lideri olduğu için aklanıyor.

Modern Warfare 4 ayrıca, seri için bir gelenek haline gelen, zorunlu ve şok edici derecede grafik bir göreve de sahip. Bu görevde, bir köyü, bir asker kaçağını sakladığı için boşaltan ve köylüleri infaz eden bir Kuzey Kore askerini oynuyorsunuz. Oynanışım sırasında, bir köylüyü dövmeden başarıyla sorguladığım için bir başarım kazandım. Tüm bu olay, gereksiz, iğrenç ve sorunlu bir şekilde oyunlaştırılmış; bu tür bir görevi her oyunda ana unsur haline getirme yönündeki tuhaf kararla daha da kötüleşiyor.

Hikayenin bu kadar bayat ve rahatsız edici olması utanç verici, çünkü ana aksiyon sahneleri gerçekten çok iyi. En iyi görev, hikaye modunun başlarında, Price'ın bir Rus oligarkı aramak için bir New York gece kulübüne sızdığı bölüm. Parlak ışıklar ve ritmik müzik, acımasız yumruk dövüşleri ve silahlı çatışmalarla tezat oluşturuyor; adeta bir John Wick filminin doruk noktasını oynuyormuşsunuz gibi. Buradan itibaren öne çıkan anlar devam ediyor: Siperlerin raylar üzerinde hareket ettiği bir tren deposunda çatışma, Mumbai çatılarında bir kovalamaca sahnesi, yüksek riskli bir gece baskını ve bir diktatörün yerleşkesine tam kapsamlı bir saldırı.

Ancak hikaye modundaki en kötü görev, diğer modern Call of Duty oyunlarının hatalarını tekrarlıyor. Oyuncunun ekibi başlangıçta Kuzey Kore hava sahasına karşı saldırıya geçtiğinde vurulup düşürülüyor ve düşman hatlarının gerisinde, buldukları teçhizatla hayatta kalmak zorunda kalıyorlar. Bu ilginç bir kurulum, ancak 50'den fazla isteğe bağlı toplanabilir öğe içeren bir kontrol listesine sahip, Warzone benzeri, açık dünya bir görevde tamamen heba ediliyor.

Mevcut birkaç bulmaca ise akıl almaz derecede kolay; tüm çabama rağmen, aktivitelerin yaklaşık yarısını tamamladıktan sonra koptum. Görevi bir an önce bitirmek için ana hedefe odaklandım ki bu, bir oyun oynarken hissedilebilecek en kötü duygulardan biri.

Her yeni oyuna, oyuncuları Warzone'a yönlendirmek için bu açık dünya görevlerinden birini koyma yönünde üst yönetimden gelen bir talimat var mı bilmiyorum, ama bunlar hiç işe yaramıyor ve herhangi bir hikaye modunun en kötü kısmını oluşturuyor.

Yine de, hikaye modunu oynayanlar muhtemelen burada iyi vakit geçirecek. Oyuncular bir sürü harika mekanı keşfedebilir ve düşmanlar bu sefer şaşırtıcı derecede zorlu. Yine de, bir Call of Duty hikaye modunun gevşek anlatısal etkilerini önemsiyorsanız, ağzınızdaki kötü tadı silmek zor.

Oldukça erişilebilir bir çıkarma nişancı oyun modu olan DMZ, 2023'teki 'beta' sürecinin sona ermesinden bu yana ilk kez yeni içerikle geri dönüyor. Oyuncular yıllardır neler olabileceğine dair hayıflanıyordu, ancak görünüşe göre Infinity Ward'daki geliştiriciler bir süredir arka planda bu mod üzerinde çalışıyormuş.

Ve sıkı çalışmalarının karşılığını almışlar çünkü DMZ'nin Modern Warfare 4'ün en dikkat çekici modu olduğuna eminim.

Bu çıkarma nişancı oyunu, belki de ARC Raiders'tan bile daha basit, ancak cazibesinin bir parçası da bu. Oyuncular, yağma yapmak, birbirleriyle savaşmak ve haritadaki kilit hedefleri etkisiz hale getirmek için Kuzey Kore'ye iniyor.

Yağma dahil her şey akıcı ve anlaşılması kolay. Oyun sırasında çeşitli hurda türleri, bir dizi iyileştirme eşyası ve tonlarca silahla karşılaşacaksınız, böylece neyi alacağınız konusunda çok fazla düşünmenize gerek yok. Sadece hareket edin, ateş edin ve yüksek değerli eşyaları alın, ardından döngüyü tekrarlayın.

Düşman yapay zekası şaşırtıcı derecede agresif ve savaşması eğlenceli, özellikle de ezici sayıda askerle karşılaştığınızda. Zırhlı araçlar ve helikopterler sizi yerle bir etmeye çalışacak. Bu bir adrenalin patlaması ve bana kalırsa Infinity Ward, DMZ'nin gerçekten önemli olan kısmını başarmış. Oyuncuya karşı yapay zeka dengesini tutturmak zordur, ancak bu düşmanlar gerçek bir tehdit gibi hissettiriyor.

Diğer oyuncular da ganimetiniz için gelebilir, bu da bazen insanları çıkarma türünden tamamen soğutan şeydir. Ancak DMZ'nin kapsamlı ödül sistemi, oyuncuya karşı oyuncu oynanışına bir denge unsuru sağlıyor.

Diğer oyuncuları avlayan kişiler bir ödül biriktiriyor ve haritada görünüyor, böylece barışçılların onlardan uzak durma şansı artarken, ödül avcıları da onları takip ediyor. Bu, oyuncuya karşı oyuncu sevenleri birbirleriyle kapışmaya teşvik ederken, oyuncuya karşı çevre kitlesinin saklanmasını sağlayan oldukça dahice bir uzlaşma; çünkü saldırganlarla potansiyel bir karşılaşmanın gerilimi asla tamamen ortadan kalkmıyor.

Oynanış döngüsünün bu sadeleştirilmiş basitliğinin DMZ'nin uzun vadeli başarısına zarar verebileceğinden endişeliyim, ancak Infinity Ward yeni dünya boss'ları eklemeye kararlı görünüyor. Bu, Marathon'un Cryo Archive boss'u kadar abartılı bir şey olmasa bile, maçların nasıl sonuçlanacağını gerçekten değiştirebilir.

DMZ mükemmel değil, ancak oynadığım en iyi çıkarma nişancı oyunlarından birinin temellerinin atıldığını görüyorum. Geliştirme ekibinin bu oyun modunu nasıl geliştireceğine bağlı olarak, özel bir şeye (ve hatta belki de yıllarca bir Call of Duty ana unsuru haline) dönüştüğünü görebiliyorum.

Bana eski kafalı deyin, umurumda değil: Black Ops 7'nin, oyuncuların her yöne bakarken koşmasına, zıplamasına ve kaymasına olanak tanıyan omnimovement sistemi, Call of Duty oyun dengesi için tam bir felaketti.

Treyarch'ın formüle getirdiği bu güncelleme, bolca açık alanın bulunduğu ve diğer oyuncuları öldürme süresinin daha yüksek olduğu devasa Warzone haritaları için işe yarayabilir, ancak daha küçük çok oyunculu haritalarda nefes almak imkansız hale geliyor. Call of Duty her şeyden önce bir arcade nişancı oyunudur, ancak çok oyunculu formül, toparlanmak, taktiksel kanatlardan saldırmak ve skor serilerinizi çağırmak için zaman olduğunda hala en iyi şekilde çalışır.

Infinity Ward'ın Modern Warfare 4'ü, omnimovement sistemini kaldırıyor, ancak yine de oyuncuların kayda değer derecede yüksek hızlarda koşmasına, kaymasına ve yunus dalışı yapmasına izin veriyor. Yeni tırmanma mekaniği bazı geçiş seçenekleri ekliyor, ancak herkes biraz daha ağır hissediyor.

Biraz daha yavaş olan altıya altı maçlar harika hissettiriyor ve daha büyük modlar biraz daha az kaotik. Modern Warfare oyunları her zaman klasik, ayakları yere basan Call of Duty'ye daha yakın olmuştur ve son oyun bu açıdan hayal kırıklığına uğratmıyor.

Yine de, modern Call of Duty formülünün ölümcül kusurlarına dokunulmamış. Birçok silah için 70'ten fazla eklenti parçası bulunmaya devam ediyor. Birçok mod, daha büyük Warzone alanlarından kesilmiş haritalara sahip. Görünüşe göre zorunlu olan 7/24 Shipment oyun listesi, nostaljinizi sömürmek için yakında ekleniyor. İlerleme sisteminin eksiksiz bir Modern Warfare 4 ürünü genelinde sinerji oluşturması gerekiyor, bu yüzden baktığınız her yerde gereksiz şişkinlik mevcut.

Bu, sağlam bir modern Call of Duty oyunu, ancak genel kalite hala serinin altın çağından çok uzak. Warzone sonrası dünyada, olabileceğinin en iyisi bu, ancak bu formül size hitap etmiyorsa, Modern Warfare 4'ten uzak durmakta fayda var.